مَر یاد آنَه اون گُدِرا      شوچِلِّه وُ شو تیرِما

پِروبَرار ، مار و نانا      همه مَنیشتِنِه اِودا

کُرسیِ بون ، نَهلیِ سَر      مار و دَتِر ، پِر و پَسِر

نانا وُ کُلِش و هَنِک      اَمِو مُگوتِه آسِنِک

…

Happy New Page Rank !

عمو گوگل بالاخره از سر مهرورزی رتبه ی صفحه ی شخصی من رو به ۳ افزایش دادن . سپاس از ایشون و از شما به خاطر توجهتون به این وبلاگ .

دی‌ماه یکی از پرمناسبت‌ترین ماه‌های سال برای برگزاری جشن‌ها و شادی کردن است . شاید بتوان آن‌را ماه شادی نامید ، چرا که پرآیین‌ترین و پس از فروردین شادترین ماه ایرانی است . چهار جشن دیگان که در سالنمای زرتشتیان در روزهای اورمزد و دی‌ماه (۲۵آذر‌ماه) ، دی‌بآذر و دی‌ماه (۲دی) ، دی‌بمهر و دی‌ماه (۹ دی) و دی‌بدین و دی ماه (۱۷ دی) برگزار می‌شود، دی ماه را از نظر جشن‌های ماهیانه بی‌مانند کرده‌است . اگر مناسبت‌های دیگر این ‌ماه مانند شب‌چله (یلدا‌) و زایش حضرت مسیح  -  که هر دو ریشه در زایش میترا و آیین مهر دارند -  و همچنین آغاز سال نو میلادی را نیز پیش چشم بیاوریم ، می‌بینیم که این سخن پذیرفتنی‌تر می‌شود .

«جشن» از واژه‌ی «یسن» به معنی ستایش پروردگار آمده است . زرتشتیان شادی را یکی ازروش‌های ستایش پروردگار و سپاسگزاری از آفریده‌های نیک اهورامزدا می‌دانند به همین دلیل واژه‌ی «جشن» با آداب و رسوم دینی آمیخته‌شده‌است و معنایی متفاوت نسبت به «بزم» و «سور» پیدا کرده‌است .
از سویی دیگر نیز «دی» به معنی «دادار» و «پروردگار» آمده و از این رو برگزاری چهار جشن به‌نام دیگان در این ماه بر وزن دینی آن می‌افزاید .

از کتیبه‌های هخامنشی که از شادی به عنوان نخستین و مهم‌ترین آفریده‌ی اهورامزدا پس از انسان یادشده‌است ، از شمار زیاد جشن‌هایی که در سالنمای زرتشتیان رد پای آن پیداست و از پیام اندیشه‌برانگیز گاتها که در جای‌جای آن انسان به نیکی کردن و تلاش برای آبادانی و پیشرفت جهان و خشنود نمودن روان آفرینش (نه‌تنها انسان‌ها) فراخوانده شده‌است ، می‌توان دریافت که در گذشته ایرانیان شادی را یکی از ویژگی‌های نیک انسانی و بالنده و بالابرنده‌ی خرد می‌دانسته‌اند .  فردوسی می‌گوید :

چو شادی بکاهد، بکاهد روان      خرد گردد اندر میان ناتوان

اما شوربختانه دیرزمانی‌ست که ایرانیان نه‌تنها از شادی‌هایشان کاسته‌اند ، بلکه می‌توان گفت آن را از یاد نیز برده‌اند .

(ادامه…)