به یاد مهدی کیایی عزیز
و نخستین سالروز سفر بی بازگشتش
با سلام
تقدیم به مهدی عزیز تر از جانم
شبیه برگ پاییزی ،پس از تو قسمت بادم خداحافظ،ولی هرگز نخواهی رفت از یادم
خداحافظ و این یعنی در اندوه تو می میرم در این تنهایی مطلق که می بندد به زنجیرم
و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد
چگونه بگذرم از عشق از دلبستگی هایم چگونه می روی با این که می دانی چه تنهایم
خداحافظ تو ای هم پای شب های غزل خوانی بدان این را برای من همیشه یار می مانی
خداحافظ بدون تو گمان کردی که می مانم ؟
خداحافظ ، یقین دارم که میدانی بدون تو نمی مانم !
از طرف همراه همیشگی مهدی (همسر)
با تشکر از شما و همدردیتون
۱۴ تیر ۱۳۸۹ در ۹:۳۱ ب.ظ
آقا میثم مرسی از زنده نگهداشتن یاد مهدی عزیز…(می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی)